Gepubliceerd: donderdag 17 december 2009 01:02
Update: donderdag 17 december 2009 01:33

Mijn moeder is een wereldmoeder. Ze staat altijd voor ons klaar. Geen zee is haar te hoog. Ze is bepaald stabiel en mijn zusje en ik - inmiddels allebei in our thirties - hangen nog steeds aan haar alsof we zes en acht zijn. Mijn moeder is de zeventig reeds gepasseerd, een aantal jaar geleden is zij begonnen aan haar tweede jeugd. Ze heeft een beste vriendin waarmee ze giechelt en mannenvrienden waarmee ze dineert.

Ik kan niet anders zeggen dan dat wij dit heerlijk voor haar vinden. Dit hoor je te zeggen als je moeder gelukkig is. Maar stiekem heb ik het er best moeilijk mee dat ik haar aandacht nu moet delen. Vroeger belde ze ons te pas en te onpas, nu moet ik háár bellen. En als ik haar dan te pakken krijg, zegt ze meestal; ‘Ik bel je morgen terug, want ik zit nu even te lunchen in de nieuwe George'. Of: ‘Ik sta met een been in de pilatesklas'. Of: ‘Ik ben even in de Zara.'

Maar dit is allemaal peanuts vergeleken met het plan dat ze een paar maanden geleden lanceerde: ‘Kinderen, ik ga naar de Zuidpool!'

‘Wat gaat oma doen?', vroeg mijn dochtertje.

‘Pinguïns kijken', zei ik.

Mijn dochtertje knikte, ‘Mag ik mee?'

Twee weken geleden is mijn moeder vertrokken. Ze had een satelliettelefoon gehuurd omdat Vodafone op de pool geen bereik heeft. Gisteravond belde ze voor het eerst op.

‘Hé mama! Wat fijn dat je belt, ik heb je zo lang niet gesproken!'

‘Ja, ik bel even, want er komt een gigantische storm aan.'

‘Oh', zei ik en keek op mijn horloge, het was half twaalf 's avonds.

‘De kapitein heeft net een storm-alarm afgegeven, het is hier noodweer, windkracht tien en golven van wel twaalf meter hoog. We kunnen niet lopen. Het is nogal, nou ja... spannend. Enfin, ik dacht ik bel nog even.'

‘Aha.'

‘Ze noemen het hier niet voor niets Drake's passage. Er zitten soms zwarte ijsschotsen onder het water en die kun je niet zien op de radar.'

‘Ben je niet bang?'

‘Bang? Nee hoor, ik had het wel leuk gevonden als ik de kleinkinderen nog zou kunnen zien opgroeien, maar ja...' Ze zweeg even. ‘Nou, ik ga het niet te lang maken hoor, het is bloedduur.'

‘Oké', zei ik, ‘sterkte.'

‘Was dat eindelijk je moeder?' vroeg mijn vriend, ‘wat zei ze?'

‘Dat ze in een megastorm op zee zit. En dat ik maar lekker moest gaan slapen.'

‘Nou dat gaat wel lukken hè, fijn dat ze even belde.'

Femmetje de Wind is freelance journalist.