Tekstgrootte

Martin Fickweiler op Monte Cervino in Bergschenhoek. foto Phil Nijhuis/GPD

BERGSCHENHOEK - Het had weinig gescheeld of topklimmer Martin Fickweiler (31) had ook op de K2 in de Himalaya gestaan toen vorige week de ijslawine naar beneden donderde.

Er vielen elf doden. Twee Nederlanders die de ramp ternauwernood overleefden, Wilco van Rooijen en Cas van de Gevel, hadden hem meegevraagd. "Ik gaf de voorkeur aan een expeditie in Argentinië.

Bovendien vond ik de route die Wilco en Cas hadden gekozen te gevaarlijk. Ik vond het risico op lawines te groot.

Vrijwel dagelijks komen bergbeklimmers en wandelaars om tijdens het beoefenen van hun hobby, maar op de beoefenaars lijkt dat nauwelijks impact te hebben. Dat de dood soms mee klimt, is een gegeven. "Ik laat het van me afglijden", zegt Fickweiler.

"Als ik de mensen niet ken, doet het me weinig meer dan wanneer elf mensen op de A2 doodgaan bij een kettingbotsing. Dat vind ik ook erg, maar dan stap ik de volgende dag toch ook gewoon in een auto."

Fickweiler is een klimmer van het romantische, autonome soort. Het liefst klautert hij met zo min mogelijk bepakking de berg op, met hooguit een tentje, brander, pannetje en zijn klimspullen.

En het liefst op plaatsen waar geen mens ooit een voet zette, zoals in 2006 Baffin Island, in het uiterste noorden van Canada. Velen associëren bergbeklimmen vooral met ongelukken, bevroren ledematen en doden, klimmers richten zich op veiligheid, is zijn ervaring.

"Omdat het gevaarlijk is, ben je juist voortdurend bezig met je veiligheid. Als ik mijn route plan, kijk ik naar de risico's. Ik bestudeer de berg. Vallen er stenen, zijn er lawines? Wanneer ik eenmaal bezig ben, gaat de knop om. Dan geef je je over aan de actie. Je voelt voortdurend of je het in de hand hebt. Er zijn stukken waarop je er echt voor moet gaan, dat je alleen nog omhoog kan en hoopt op een goede afloop. Diep ademhalen, rustig blijven en alleen nog maar concentreren op je voeten en handen."

De bergbeklimmer heeft geleerd naar zijn gevoel te luisteren.

Eenmaal stond hij bepakt en bezakt op het station voor een beklimming in de Alpen, solo, in de winter.

"Mijn rugzak was zo zwaar, dat ik omviel. Ik besloot terug te gaan. Mentaal was ik er nog niet klaar voor."