Giant steps van Karl Bushby.

Reactie van een lezer:

I bought this book after having seen the BBC programme Inside Out about Karl Bushby's attempt to cross the Bearing Straits by foot. Having not read or seen anything about his attempt to walk around the world from the tip of South America up through South and North America via the Bearing Straits accross Russia, Europe through the channel tunnel and on to Hull. I was well and truly hooked on this escapade. To date this guy has been walking for six years! Its all here the troubles. the people he's met. the adventures he's had. It certainly blew me away reading about all of this. If you like adventure stories then this is for you. It's a pity it will be another six years before he finishes and we get to read about it.

Een andere reactie:

Thoroughly enjoyed this book it was a real page turner. The incredible determination and will to succeed of Karl is a real inspiration and his ingenuity in overcoming almost impossible difficulties make this book a recommended read. Also enjoyed the human side of the story and the genuine goodwill and help offered be people along the way despite their varying degrees of wealth / poverty. I am sure there will be many further tales to tell and I look forward to reading more in the future.

Karl Bushby, ex paratrooper wil de wereld overlopen:

Vanaf het zuidelijkste puntje van Zuid Amerika in Chili waar hij in 1989 startte, via Colombia, naar Alaska en via de Bering Strait naar Rusland, om uiteindelijk via de kanaaltunnel in zijn thuisland te eindigen. Jarenlang loopt hij al, meer dan 17.000 mijl.

Hij heeft gevochten, zijn uitrusting is gejat, hij heeft in de gevangenis gezeten, zwom meer an 5 dagen door Colombia om de Farc en anderen van zijn nek te houden en hield krokodillen en ander ongedierte van zijn nek, liep door woestijnen, moest het hoofd bieden aan temperaturen tussen +50 en minus 40 en toch; hij loopt nog steeds.

Hij is erin geslaagd met een Fransman de Bering strait over te steken. Hij slaagde waar iedereen faalde, zonder dat hij enige ervaring had met poolexpedities. Kijk de vier filmpjes voor zijn verhaal.

In zijn woorden:

To make it across the Bering Strait on foot, is  a big deal; It kicks ass! It's a nasty place to be (zie filmpje 2 en let vooral op de tanden van de ijsbeer).

If all people tell yout it isn't possible, it makes a victory all the better.

Deel 1. http://www.youtube.com/watch?v=Zy2rOM7bdK8

Deel 2. http://www.youtube.com/watch?v=CjUf9GOy7WA&feature=related

Deel 3. http://www.youtube.com/watch?v=_yZhlGZpYts&feature=related

Deel 4. http://www.youtube.com/watch?v=GL8vdKxtd_s&feature=related

Karl slaagde samen met en Franse ultraloper, daar waar de Belg Dixie Dansercoer met zijn maat Troy Henkels moest staken. Wederom een fantastisch boek:

‘Op drift tussen Alaska en Siberië'

Auteur: Dixie Dansercoer

Over de auteur

Poolreiziger Dixie Dansercoer ondernam tal van expedities naar Antarctica en het Hoge Noorden. Hij beschouwt het als een missie om mensen ervan te overtuigen dat ze meer kunnen dan ze zelf vermoeden. Hij en zijn vrouw Julie Brown zijn doorgewinterde wereldburgers. Samen runnen ze het bedrijf Circles.

Dixie Dansercoer is in Nederland dan wellicht niet zo heel bekend, in België kent iedereen hem als een top-avonturier. Zeg maar een Belgische versie van Ronald Naar. Dixie heeft dan ook behoorlijk wat bijzondere (extreme) expedities op zijn naam staan en dit boek beschrijft er eentje van: de (poging tot) oversteek van de Beringstraat op eigen kracht (over het ijs dus).

Het boek is zeer boeiend geschreven. Ik las het in enkele uren uit, maar dat is mijn gave. Ondanks het feit dat de expeditie is ‘mislukt', leest het boek weg alsof je fungeert als een shredder. Natuurlijk kan ik als poolreiziger-wannabee enigszins bevooroordeeld zijn, maar desalnietteplus is het eenvoudigweg een lust om het verhaal te lezen van iemand die maar liefst drie jaar van zijn leven in voorbereiding is op een poolexpeditie/ hoogtepunt, die/ dat maar liefst 8 dagen duurt! Acht dagen hoor ik u denken, maar waar hebben we het eigenlijk over?

De Beringstraat, een zee-engte tussen Alaska en Rusland, zeeijs, het drijft. Het ligt dus niet, nee; het drijft. Daar hebben we meteen het probleem van Dixie Dansercoer en zijn maat Troy Henkels te pakken. Ze hebben zich drie jaar voorbereid en de snelheid van het water volledig onderschat; dit ondanks hun onwaarschijnlijk professionele aanpak. Ze hebben zich zonder aarzeling in een pak drijfijs gestort waarbij het maar de vraag was of ze er ooit weer uit zouden komen; Dixie geeft in het boek aan dat hij het eerste uur al bijna verpletterd werd tussen een aantal ijsschotsen. Daarna ontbrak het hen aan oriëntering en zicht wegens condenserend zeewater dat condenswolken achterliet tussen de ijsschotsen, waardoor oriënteren vrijwel onmogelijk werd. ‘He, voetsporen, zijn die van mij?', luidt de gefrustreerde opmerking van Dixie in het boek. En toch... waarom doen deze mannen dit?, ondanks, koude, verdrinking, ijsberen, verplettering, verhongering en de overige handvol poolgevaartjes? Maar dat is ook de vraag die ons zo vaak gesteld wordt, vol ontsteltenis overigens! (het antwoord laat ik in het midden).

Het boek was met name interessant voor ons omdat we  werden meegenomen langs de moeilijkheden die het organiseren van een dergelijke expeditie met zich meebrengt. Met name het stuk over het ‘noodplan' en de bijbehorende communicatieprocedures hebben we vrijwel volledig overgenomen en aangepast op onze situatie: wat te doen als we een vliegtuig moeten laten invliegen als een onderdeel van onze uitrusting het begeeft? wat te doen als een van ons overlijdt? Niet iets dat je graag ter sprake brengt, maar wel iets waar je het over moet hebben.

De voornaamste reden waarom het boek mij raakte? Twee mannen; een in maatschappelijke zin volstrekt ongewaardeerde expeditie, en toch vinden deze mannen elkaar, doen iets bijzonders en verleggen daarmee hun grenzen, raken elkaar en maken iets mee dat slechts een handvol anderen ooit ook maar enigszins zal begrijpen. Twee mannen die een verbroedering en verdieping vinden die ze op geen enkele wijze en met niemand kunnen delen.

Dat maakt ze bijzonder en eenzaam, of zo je wilt: bijzonder eenzaam.